Mijn laatste week in Detroit is in aantocht, hopelijk met Nicole, Vulcanus is ons niet gunstig gezind. Ik heb links en rechts signalen gekregen dat mensen de indruk hadden dat het nogal een duistere rotzooi was/is in Detroit en Trumbull Plex, eigenlijk had ik die verkeerde indruk de vorige keer al willen rechtbrijen, maar de inspiratie was op. Nu dan maar, om te beginnen, wat is er wel echt donker in Detroit, de mensen, de straten in de nacht, het bier (veel Guinness-achtige drab), de economie en laatst maar zeker niet minst, de aarde waar het voor de stadsboeren allemaal om draait. Het geweld dat er zeker is, is voornamelijk voorbehouden aan de criminelen en ongelukkigen zelf. De massa zwervers die hier elke dag voorbij zwermen zijn zeker geen types om bang van te worden, het zijn echt wanhopig mensen die weinig schaamte meer hebben, in mijn beleving anders dan de “geharde zwervers” in Utrecht, die met geen mogelijkheid meer een huis in te sleuren zijn. Ondanks de gigantisch ravage hier, 63% van de huizen staat leeg en is in aan het vervallen of al met de grond gelijk gemaakt en verandert in een groene wildernis, waardoor Detroit nu zo’n groene uitstraling heeft. Dit werd afgelopen week nog is bevestigd toen er in drie dagen tijd twee spechten tegen mijn raam aanvlogen, waarvan er een fatale nekklachten aan overhield. Waarschijnlijk dachten ze wel wat vers ongedierte te kunnen scoren in het hout van mijn rottend plafond, er zijn natuurlijk meer waarschijnlijke oorzaken. Nog meer ornithologisch nieuws, sinds ik hier aankwam had ik al een plevier stelletje op het oog dat op een stuk braakliggend grond op steenworp afstand van hier en downtown bivak hield, afgelopen woensdag was het dan zover, een nestje met vier eieren gevonden.

O ja terug naar de negatieve impressie, het is heel simpel, alles went, het is hier nog net zo smerig, mijn huisgenoten op Angie na lijken nog steeds in een shoegazer (voor de niet muziekkenner vertaal deze term naar het Nederlands) concert te zijn blijven hangen, maar het went en er zijn hier natuurlijk meer mensen dan alleen huisgenoten. Zo is er daar de constante aanvoer van idealisten, profiteurs en gasten uit Engeland waarvan ik maar niet duidelijk krijg wat ze hier doen behalve dumpsterdiving. Waarmee we zijn aangekomen bij mijn nieuwe hobby, vergeet vers biologisch voedsel, voedsel uit de containerbak is het helemaal. Goed voor de eigen portemonnee en duurzaam. Ik ga tegenwoordig regelmatig naar de Bakkerij van de vorige blog, na sluitingstijd haal ik daar wat verse broden uit de container. Ook ben ik laatst met Sicily (ongeveer zo groot als het eiland, verder weinig overeenkomsten) bij een biologische winkel de vuilniszakken in de (toepasselijke) biobak doorgelopen (het duurt een dag voor je eetlust voor desbetreffende artikelen op peil is vanwege de stank) en op de terugweg maar een bonuszak bagels van zo’n 150 stuks (uit een container) opgepikt, moet wel zeggen dat deze gedrapeerd waren met een smeuïg laagje koffiedrab. Een andere kleurrijke bezoeker van de Trumbull Plex is Jack, hij zingt voor ieder een stukje en elke keer als hij bij ons is lijkt hij een blowtje op te steken, laatst vroeg ik hem hoeveel ie nou rookte, “elke keer als ik ga fietsen eigenlijk” handig om te weten dat ie hoofd is van sociale fietsenzaak “the Hub”……. Dan is er ook nog Scott de tweelingbroer van J Mascis (Dinosaur jr.) een oudere man met grijze indianencoupe en waar vaak niet meer dan een paar hoofdbewegingen uit te krijgen is, hij regelt vaak het geluid voor de bandjes hier en blijkt ook nog een dichter te zijn. Dan is er nog Jacqui die dag en nacht op de fiets lijkt te zitten en Sicily (van eerder) een kunststudente van zo’n 120 kg (en de bagelzak) die me laatst geleerd heeft onderbroeken te maken en ik heb het gepresteerd een veel te kleine te maken, met zo’n voorbeeld.

Ik ben hier ook een beetje een urban farmer, heb the Trumbull tuin op z’n kop gezet en de eerste plantjes staan al boven. Stadslandbouw lijkt hier wat dynamischer dan in Lansing (kan ook aan het seizoen liggen natuurlijk) het lijkt hier echt breed gedragen te worden onder de bevolking, zo waren er laatst allemaal jonge gastjes bij bandjes in Trumbull aan het kijken, compleet met kotsen in de tuin en dergelijke, maar ondertussen wel over hun moestuin lullen alsof het rock’n roll is. Interessant is ook dat er hier een stuk of vier/vijf mensen begonnen zijn met een meer commerciële opzet van stadslandbouw. Zo was ik bij Greg Willerer afgelopen week, hij wil bewijzen dat hij een inkomen kan halen uit zijn stadsboerderij. Ik heb vaak het gevoel dat ik me hier in het Wilde Westen begeef, zo ook  bij Greg, hij heeft afgelopen jaar geen huur betaald over het land dat hij huurt van de stad en sluit hij in de nacht een sproeislang aan op de brandkraan om zijn tuin even te blussen. Hij levert direct aan restaurants en staat op verschillende markten in Detroit gedurende het seizoen. Opvallend in de stadsbeweging is dat er eigenlijk zonder uitzondering biologisch gewerkt wordt, dit moet ook gezien worden als een statement tegen grote bedrijven (ook biologische) en tegen de inrichting van de wereldeconomie, veel mensen hebben het over het opnieuw inrichtten van de maatschappij, stadslandbouw is bij uitstek het gereedschap om mensen te betrekken en te verbinden. Kortom het is een erg idealistische beweging.

Cultuur buiten Trumbull is er natuurlijk ook, de Magik Stick is een paar minuten fietsen en daar treden elke week bandjes op als Deer Tick, Girls, the Soft Pack, voor zo’n 8 a 15 $. Nu ben ik daar afgelopen woensdag is naartoe gegaan met Gwen van Earthworks, de accommodatie viel niet helemaal mee, verwacht geen intimiteit als in de Ekko, mekaars lichaamsdelen ruiken is er hier niet bij, het is meer een soort trouwzaal, die voor de helft ook nog is bestaat uit een stuk of 8 biljarttafels met bijbehorende biljartprikkers. Weer een duidelijk voorbeeld van “bigger is better”, naast “god bless America” de belangrijkste slogan hier. Het bandje heette Best Coast, maar ik blijf lekker in mijn Beach House (weer eentje voor de muziekkenners). Ook nog een afstudeerexpositie van de universiteitsstudenten gezien, wel even wat andere koek dan die van de HKU en een voorleesavond van dichters bijgewoond wat best bizar is, volgens mij kun je ze beter zelf lezen dan naar een humorloze petjesdichter te kijken/luisteren en na elke 5 zinnen te moeten klappen.

Als ik een minpuntje mag noemen in mijn verblijf, dan is het wel dat ik niet in de gelegenheid ben geweest in de lokale apensoort met voor ons nogal simplistische en rechtse opvattingen beter te leren kennen, ik had graag de kans gehad te ontdekken dat deze soort wel degelijk bestaat uit weldenkende rechtoplopende humanen. Nu is de kans dat wapendragende lui niet zo goed samen kunnen wonen en conflictoplossingen nogal drastisch kunnen zijn en dat ik daarom niet de mogelijkheid heb gehad om in een rechtse woongroep te wonen niet geheel onbegrijpelijk is. Ik hoop met het bezoeken van een potje baseball een inhaalslag te kunnen maken en hoop tegelijkertijd dat dit mijn beeld van Amerika weer een beetje rechtbreid.

Ben nu alweer twee weken in Detroit, tot nu toe is dit een totaal andere ervaring dan in Lansing, dit mede door het huis waar ik in terecht ben gekomen. Via via ben ik in Trumbull Plex terechtgekomen, een anarchistische woongroep met maatschappelijke doelstellingen.

In eerste instantie zou ik de eerste dagen bij Lisa Richter verblijven, maar op het moment suprême vermoedde ze toch een verkrachter achter mijn e-mails, waarna ik direct na mijn aankomst door vrienden van haar van de ene locatie naar de andere werd overgebracht terwijl ze zelf poogde nieuw onderdak voor mij te vinden. Ik vermoedde voor een klein ogenblik zelf in de val gelokt te worden, Lisa en ik hadden afgesproken in een Bio-bakkerij, na het verlaten van het treinstation moest ik volgens de aanwijzingen een straatje rechts in, een straat met links een afgebrand appartementencomplex en rechts een half ingestorte fabriek. Op dat moment schoot het door me heen dat dit wel de meest ideale manier om een argeloze boerenpummel uit Holland van al zijn spullen te beroven door hem ergens in de val te lokken! Gelukkig dook er even onverwachts een zowaar Europees aandoende bakkerij (de eerste fatsoenlijke bakkerij) op uit de as van Detroit. Uiteindelijk kreeg ik te horen wat er aan de hand was en mocht ik overnachtten bij een vriend van haar, die met stront in z´n oren thuis zat, want deed in geen honderd jaar de deur open. Uiteindelijk bij een collega die samenwoont met drie andere AmeriCorps leden (in Amerika kun je een jaar lang werken bij een non-profit organisatie terwijl de staat je een klein salaris betaald). Het e-mailcontact met Trumbull Plex (waar ik een kamer zou huren) verliep al moeizaam, een week wachten op antwoord is geen uitzondering, had dus ook nog niet gehoord wanneer ik er definitief kon intrekken, ben na twee dagen op de bank met mijn spullen vertrokken naar Trumbull, op goed geluk. Aangekomen bleken ze enigszins ongemakkelijk omdat ze de kamer nog niet hadden opgeruimd, dan ruim ik hem toch op…… Eenmaal op mijn kamer had de gemiddelde mens zonder enige aarzeling rechtsomkeert gemaakt. Wat trof ik aan? Kattenpoep, tien emmers, potten en pannen die het lekkende water opvingen, een plafond waar her en der wat plastic tegenaan getimmerd was om het lekken te verminderen, verder heel veel ondefinieerbare troep. Ik dacht ook een wandkast te hebben, maar belandde pardoes in het bed van mijn buurvrouw (altijd handig). Verder zie ik door de deurpost heen en kijk ik in één hoek recht omlaag de woonkamer in, wat iets zegt over de gehorigheid. Verder zijn er nog meer ontelbare ranzigheden (twee druk bezochte kattenbakken in de douche), waar ik verassend snel aan wen, die ik maar achterwege laat. Zeg maar erg Detroit style hier.

Acclimatiseren hier was wat lastiger dan in Lansing waar MC met z’n omhelzingen een bepaalde warmte gaf, de mensen hier leken , na een lange koude winter enerzijds in een hardnekkige depressie te verkeren en anderzijds te druk te zijn met hun eigen en huisactiviteiten. Dacht ik qua kou het ergste wel achtergelaten te hebben in Lansing, hier wordt de verwarming helemaal niet gestookt, aangezien de bewoners hier volgens eigen woorden geen cent te makken hebben wordt er dus niet gestookt. Het pand uit 1880 heeft verder een theater, van zo’n 400 m2 waar elke week zo’n twee evenementen plaats vinden. Dus wat betreft mijn voorspelling over culturele onderdompeling, ben ik hier in het walhalla beland. Trumbull Street, waar Trumbull Plex zich bevind, huisvest meerdere woongroepen die allemaal bij elkaar over de vloer komen. Ook is er hier elke dinsdagavond een potluck en worden de jaren ’70 in veel opzichten herbeleeft, met feministische avonden over bijvoorbeeld de rol van de man in het feminisme, nee we doen hier s’morgens om half zes niet aan testosterontraining. Het gebied Midtown waar Trumbull Plex zich bevindt doet me soms een beetje denken aan de verhalen die ik hoor over Berlijn, een gebied half verlaten, daardoor goedkoop en dus aantrekkelijk voor kunstenaars en andere werklozen. In een stukje dat ik erover las stond dat het begon met Avalon Bakery (de bio-bakerij van eerder), waarnaar er zich meer en meer alternatieve winkeltjes en ook jonge mensen in dit gebied zijn gaan vestigen. In de gemeenschap waarbinnen ik mij nu beweeg is dit zeker waar, allemaal mensen die naast hun baantje als kok, sociaal werker of beroepsneuspeuteraar in hun vrije tijd iets artistieks of maatschappelijks doen. De hoeveelheid aan bandjes uit Detroit en omgeving die ik nu al voorbij heb zien komen in Trumbull en een andere woongroep is enorm,en van kwaliteit, misschien iets voor “the Aardappels” om hier is op stage te komen of tenminste een keertje op te treden in Trumbull Plex (toets Trumbull Plex in op youtube voor een collectie vage filmpjes). Niet in de laatste plaats vanwege de enorme populatie vage meisjes die Anton tot grote hoogte kunnen stuwen in zijn performance.

Maar ja de mensen in Trumbull leken in de eerste plaats dus totaal niet geïnteresseerd in mij, in die zin zijn ze misschien goed te beschrijven als een kruising tussen hippies en nozems, aan de ene kant het liefde overwint alles verhaal en aan de andere kant de desinteresse van een gedrogeerde beatnik. Wat drogeren betreft ze lijken hier de depressies vooral te lijf te gaan met grote hoeveelheden wiet en drank. Iedereen neemt hier altijd zijn eigen drank mee, meestal in de vorm van goedkope sterke drank of een twee liter fles extra sterk bier dat zeer goedkoop is, volgens de mensen hier “bier voor de armen”, weinig geld, veel dronkenheid. Europa en met name Nederland worden in flinke mate geïdealiseerd en de sterke tweedeling in de VS is hier ook goed zichtbaar, de mensen hier schamen zich echt voor Amerika met zijn vetzucht, energiegebruik en oorlogszucht. 

Over Detroit zelf, natuurlijk had ik al het een en ander gelezen en gezien over Detroit en haar vervallen huizen, maar had niet verwacht dat het zo zichtbaar zou zijn. De eerste week met stijgende verbazing rondgefietst en afgelopen weekend nog is een keer bij het bezoeken van een complete straat waar nog maar tien mensen wonen en waar de rest van huizen aan het vervallen is. Deze straten worden door de overheid bijna volledig aan hun lot overgelaten, straatverlichting, trottoironderhoud en dergelijke worden niet meer uitgevoerd. Wat ook opvallend is, je verwacht in Detroit een enorm geïndustrialiseerd gebied met veel wolkenkrabbers, beton, schoorstenen en weinig groen aan te treffen. Het tegengestelde is waar, buiten het kleine Downtown, waar het s’nachts een soort Gotham is, compleet met de stoom uit de riolering, de wolken krabbers, steegjes en het is er donker, dat enorme energieverbruik van die Amerikanen komt niet door de straatverlichting, zoveel is zeker, heeft Detroit meer weg van een gehucht. Dit wordt nog eens versterkt doordat er bijvoorbeeld fazanten in onze tuin lopen, en dan te bedenken dat Detroit maar liefs 27 mile uitloopt naar West, Noord en Oost (Downtown in het Zuiden, ligt aan het water tussen Canada en de VS) en dan heb ik het nog niet eens over het metropool gebied. Waar is Motown vraag je je af? Waar is die industrialisatie die de Techno zou doen hebben ontstaan? De wijk met Motown straatnamen ziet zo ongeveer uit als een jaren 70-80 nieuwbouwwijk.

Verder moet ik constant aan Afrika denken, in veel delen is het een gigantische teringzooi op straat (the wind will blow it away) de geuren zo niet stank van rottend materiaal en excrementen. Ook de contrasten, grote aantallen bedelaars maar ook SUV’s en enerzijds de vervallen huizen en megavilla’s her en der. Al fietsend over Woodward Avenue (straat die vanuit het centrum 27 mile naar het noorden door Detroit loopt) kom je door compleet verschillende werelden. Ter hoogte van Highland Park (wat trouwens officieel een zelfstandige stad is, maar geheel omsloten door Detroit), waar ooit de eerste massaproductie van Fordauto’s i n gang werd gezet (dus niet Detroit) en waar het eerste Amerikaanse asfalt en snelweg geplaatst werd, is nu verworden tot een soort zwart getto. Twee mile verder in Ferndale begeef je je weer in een voornamelijk witte westerse wereld met opeens veel minder shabby en veel grotere keur aan winkels.

Gevoel van veiligheid is zoals altijd zeer persoonlijk, zo zijn er genoeg vrouwen hier die bijna overal heen fietsen  en die op de terugweg meestal dronken en overmoedig genoeg zijn om te denken dat een potentiële overvaller er spijt van krijgt. Anderzijds ben ik mannen tegengekomen die niet alleen bier durven te halen hier vlakbij in de straat. Mijn gevoel van veiligheid neemt sterk toe zodra ik op mijn fiets kruip, tot op heden nog niks meegemaakt. In deze straat worden er wel eens mensen “jumped” wat simpelweg betekent in mekaar geslagen en berooft, maar dit blijft gelukkig een kwestie van pech hebben. Het is hier trouwens 23°C, hoe is het bij jullie?

Hallo lezers, nog een week te gaan in Lansing voor ik naar Detroit vertrek, hoop maandag te horen of ik in Detroit in een woongroep terecht kan. Tijd dus om de balans van mijn evaringen in Lansing op te maken.

Om te beginnen de bijzondere mensen van de Genesee Co-Housing Community en Genesee Garden Community, dit is de woongroep bij wie ik verblijf. Ooit begonnen in San Francisco met een groep van 19 mensen, zijn er uiteindelijk 5 mensen overgebleven die zoals MC het zegt “I want to live my life as I speak” kortom mensen die willen leven op de manier die ze ambiëren en er niet alleen over praten. Een jaar of zes geleden vonden ze de huidige plek downtown Lansing, waar ze in een klein blok (Genesee) een stuk of zeven huizen konden kopen. MC en Tamiko zijn de drijvende krachten achter deze woongroep, zij bezitten een stuk of vier huizen en MC is zogezegd de landlord, hij is er voor de reparaties, onderhoud en de zorg voor twee dochters. In een van deze huizen woont Lee Brege met zijn dochter Marlow, die er voornamelijk overdag is, en ik dus. Lee is een soort van boeddhistische calvinist met een voedselallergie. Twee jaar geleden is zijn huwelijk stukgelopen, waarna hij in een depressie terecht kwam en een winter lang op een onverwarmde zolderkamer op de kale grond slapend de winter heeft doorgebracht. Hierdoor is hij zo’n iceman geworden dat hij de temperatuur in zijn woning tussen de 13 en 17 graden Celsius houdt, balen dat ik die warme truien niet bij me heb. Aangezien Lee van bijna alle voedsel voor mijn oog nauwelijks te ontdekken uitslag krijgt bestaat zijn maaltijd meestal uit wat groene bladeren, verschillende soorten noten, oude thee, rauwe champignons en wortel, dit wordt vervolgens in een soort van appelsap fles gegooid, een nachtje getrokken in de koelkast en de volgende dag geconsumeerd. Verder is Lee hartstikke aardig en weet hij als enige Amerikaan van twee uurtjes werken per dag rond te komen. Een tip voor alle prille ouders, wordt je helemaal gek van K3, Lee luistert met Marlow (bijna 4) naar Aphex Twin en vooral They Might Be Giants met hun verschillende Kinder-cd’s, goed voor hun Engels en garandeert tegelijkertijd dat ze vanaf hun vierde het coolst zijn op school. Twee weken geleden bedacht Lee met Woodijen (Zuid-Korea), beiden druk op zoek naar een vrouw, dat ze nodig hun body is moesten uppumpen, en wel doormiddel van p90x (kijk even op youtube voor de nodige posers). Dit tafereel speelt zich s’morgens om 5:30 am af, na de eerste ochtend begreep ik al dat twee kreunende mannen beneden me teveel van het goede was en dus ben ik de tweede dag ook maar om 5:30 mijn bed uitgekropen voor een portie kreunen. Elke oefening is een uur lang bikkelen en na twee dagen waren er dan ook al twee slachtoffers, Woodijen was vanwege algehele malaise en een overschot aan testosteron drie dagen ziek, Lee heeft z’n armen mogelijkerwijs langdurig geblesseerd. Hoewel ik ook allesbehalve fit uit deze martelpraktijken ben gekomen, beperkt het zich tot een zich steeds verplaatsende spierpijn. Wel moet ik zeggen dat Lee zeer snel resultaat heeft behaald met deze methode, nog de eerste dag van de ‘cursus’ heeft hij een vriendinnetje aan de haak geslagen.

Met Tamiko en MC heb ik ook redelijk veel contact, MC is erg geïnteresseerd in masculiniteit, dit drijft hij soms wel erg ver door, zo geeft hij mij bij elke ontmoeting een stevige hug, en vervolgens weer na het sneeuwscheppen en het doen van de afwas, etc. Daarnaast lijkt hij zijn eigen masculiniteit aan experimenten te onderwerpen, zo tref ik hem de ene keer verkleed als superman op de potluck, de andere keer komt je hem tegen terwijl hij met (klem)oorbellen de was aan het doen is. Tamiko de vrouw van MC heeft een indiaanse moeder en is de kostwinner van de familie. Verder wonen er hier nog een aantal buitenlandse studenten en is er nog een woongroep, waar ik een enkele keer met MC en Tamiko heenga. Dit huis wordt o.a. bewoond door Kathie Kuhn een overtuigd vredesactiviste die mij al zo goed als heeft overtuigd van al het slechts van oorlog. Elke week organiseert zij samen met anderen demonstraties voor het Capitol gebouw tegen de oorlog in Irak en Afghanistan en voor de gevallen burgers en militairen. Verder woont er op de zolder een familie met twee kinderen, een aantal studenten en werklozen.

Mijn onderzoek gaat erg voorspoedig, organisaties zijn erg druk met urban agriculture, een overzicht van de bijeenkomsten afgelopen week:

- Lansing Area Youth Coalition Gardening Conference,

- Community Gardens in Your Neigborhood workshop,

- Elke dag vrijwilligers uit de buurt die in een Gardenhouse werken,

- Urban Gardener Course,

- Good Food Summit,

- Seed Starting workshop.

Naast de ochtendlijke uitputtingslag ben ik de meeste dagen druk met het aflopen van deze meetings en doe ondertussen interviews met personen die op allerlei niveaus met urban agriculture bezig zijn. Verwacht wordt dat er dit jaar ongeveer 60 Community Gardens beheerd worden, de organisaties die deze community gardens faciliteren proberen zoveel mogelijk op de achtergrond te blijven, allen weten ze dat het succes afhankelijk is van de betrokkenheid van de buurt. Community gardens bestaan al heel lang, maar zijn de laatste jaren enorm booming dit heeft een paar oorzaken, in de eerste plaats de ondergang van Detroit, deze was en is zo sterk dat er de mogelijkheid ontstond voor radicale initiatieven. In Detroit begonnen een paar pioniers met stadslandbouw, dit werd een succes en heeft meet- en zichtbare positieve effecten op de stad gehad, zowel in termen van sociale cohesie en gezondere leef- en eetgewoonten van haar burgers, dit heeft aanstekelijk gewerkt. De economische recessie heeft er ook aan bijgedragen doordat gemeenten op zoek gaan naar goedkope methoden voor het opvijzelen van verpauperde buurten. Alhoewel de economische recessie ook een vermindering in de fondsen voor initiatieven en de verkoopmogelijkheden van de groenten heeft geleid. De slechte eetgewoonten van sociaal zwakkeren en het obesitas probleem in het algemeen, gecombineerd met de slechte verkrijgbaarheid van verse groenten is ook een groot probleem waarvoor community gardens en urban agriculture een deel van de oplossing moeten bieden. Downtown Lansing en North West Lansing worden beschouwd als “food deserts” hier moeten mensen vaak meer dan 5 km afleggen om verse groenten te kunnen kopen, vaak zijn deze verse groenten ook nog duur, deze twee problemen gelden vooral voor de armen, die geen auto en geen geld hebben, zij zijn aangewezen op de inhoud van de blinkende verpakkingen van ‘Quality Dairy’, een grocery store waar geen of nauwelijks vers voedsel wordt verkocht, maar die wel overal in de stad zit. Buurtbewoners worden gestimuleerd om een community garden te beginnen, waardoor mensen uit de buurt met elkaar ‘connecten’, ze lichamelijk bezig zijn, leren over vers en gezond voedsel (eieren groeien dus niet aan een boom zoals een kind veronderstelde (eggplant, aubergine)), de buurt er beter uitziet en er thuis daadwerkelijk ook vers en gezond gegeten wordt.  Mijn excuses voor deze saaie verhandeling, maar nu weten jullie tenminste dat ik niet op vakantie ben.

Het verstedelijkt gebied van en rond Lansing herbergt ongeveer 550.000 mensen, toch heeft het op het kleine centrum na een uitgesproken karakter van een plattelands stadje. Dit wordt waarschijnlijk versterkt doordat het hebben van een eigen felgroene oprijlaan als onderdeel van de Amerikaanse droom lijkt te gelden. Wat betreft de economie is het rampzalig in de hele staat Michigan, de wegen zijn niet te harden, vergeleken met de wegen in België zijn dit onverharde paden. Dus ja als je een land haar economie kan aflezen aan de wegen….. Als ik de toestand hier zo bekijk gaat het nog wel even duren voor de Amerika weer de leidende economische macht, als dat ooit al zal gebeuren. Ik heb hier heel vaak het idee dat ze achterlopen, de inrichting van kantoren, de elektronische infrastructuur lijkt verouderd en niet efficiënt. Het goede nieuws voor Amerika is dat de haat van fundamentalisten zal afnemen naarmate Amerika minder macht heeft en op den duur minder zal bepalen in de wereldorde.

Cultureel is het hier ook niet zo veel te beleven, en dat komt goed uit aangezien ik deze dagen om 9 uur op apegapen lig en met moeite niet voor tien uur in bed kruip. Ik ben welgeteld een keer bier gaan drinken met Lee en twee vrienden, waarvan er een volgens Lee een voorstel had om een online bedrijfje in tweedehands kleren te beginnen. Na het gesprek enige tijd aangehoord te hebben bleek het idee een net wat andere insteek te hebben, de bedoeling is om een soort van sociale pagina te maken waar allerlei meisjes een profiel hebben en vervolgens hun gebruikte onderbroekjes te koop aanbieden voor de zuinige snuffelaar. Ik vond dit toch wel een bizar idee, maar loop blijkbaar hopeloos achter, want er schijnt in Japan al zelfs een automaat te bestaan voor dit soort onderbroekjes.

Over een week ga ik naar Detroit en hoop daar ook wat meer van het culturele deel van Amerika mee te maken en hopelijk niet met het criminele deel. Morgen hoor ik of ik in een woongroep in Detroit kan wonen, deze bevindt zich tussen de universiteit en het centrum van de stad, ideaal dus! Wat betreft de veiligheid hoor ik steeds tegenstrijdige berichtten, de ene zegt “niks aan de hand” de andere “Detroit is echt niet veilig” zal wel aan de krant liggen die ze lezen. Heb voor de zekerheid gekeken op een site van de politie van Detroit waar alle misdrijven per buurt aangegeven zijn. In de buurt van de woongroep zijn er de afgelopen maand naast een x-aantal andere misdrijven een stuk of vijf mensen overvallen, dit lijkt veel, maar het zal me niet verbazen wanneer dit voor het gebied rond de plompetorengracht hetzelfde is. Waar er veel verschillende meningen zijn over de veiligheid in Detroit vinden mensen het unaniem een fantastische stad waar veel gebeurt. Ik heb er in ieder geval zin in.

Sorry voor de lengte, zal voortaan wat vaker kortere stukjes schrijven. Oja, voor Reurt, het is hier heel fijn en ook gezellig!!!!!

Groeten Max

Hallo lezers,

Toch maar besloten om weer een weblog bij te houden, na twee dagen besef je namelijk alweer dat je niemand kent om bijvoorbeeld mee naar concertjes (als die hier al zijn) te gaan of natuurschaatstochten (geen Disco ohne s te bespeuren hier) te rijden, vandaar. Toch is er ook een andere reden, de eerste dagen van mijn verblijf vallen me toch wel veel eigenaardigheden op van de plaatselijke volksstam en nee dat zijn geen botten van wilde dieren door hun neus, of kannibalisme, maar meer moderne pronk en culinaire voorkeuren. Maar om te beginnen in het kort mijn ervaringen bij de douane op de vluchthaven van Detroit. Waar mijn zwervers uiterlijk in vele ongure buurten een uitkomst is, bleek het bij de Amerikaanse douane als een rode lap op een stier te werken. Na vijf keer dezelfde vragen bij de verschillende doorgangen te hebben moeten beantwoorden, begon ik natuurlijk steeds harder te stotteren, tel daar ook nog mijn ultra kleine rugzak bij op, dikke truien zijn immers voor mietjes, en we hebben een verdacht geval te pakken. Ik vraag me nog steeds wel af waarom een kleine tas zo verdacht (is het namelijk wel, dat werd mij herhaaldelijk verteld) is, misschien kan iemand mij daar op antwoorden? Na een gedetailleerd verslag van mijn gelukkige leven zijn er links en rechts wat telefoontjes gepleegd en mocht ik zo´n drie uur later het land van de “vrijheid” in.

Nu het antropologische gedeelte; de clichés als eerste, ja de Amerikanen zijn echte Billie en Bessie Turfs, zo zie je wel erg veel dubbel-assers onder de scootmobiels, dikke mensen hier zijn dus echt heel dik! Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met de eetcultuur, de overbekende supersize cultuur is zelfs in restaurantjes die zich expliciet “we are no fastfood restaurant, but a good food restaurant” noemen aanwezig, ook hier de halve liters cola, of in ons geval Jus (supersize gezond). Verder hangen er in supermarkten en winkelcentra niet de gebruikelijke Europese Broodluchten, maar Grilluchten, de lucht van aangebakken vlees dus en aangezien elke inwoner van Lansing zo zijn eigen veranda met vorstvrije Barbecue heeft is dit een veilige keus. Verder zie je hier nog regelmatig geparkeerde auto’s met draaiende motor, nu zijn die auto’s hier vaak zo verrot dat het waarschijnlijk niet verstandig is om de motor af te zetten, daar herstarten geen zeker feit is. Viel me erg op dat de auto’s zo verrot zijn en niet alleen de auto’s, de wegen, huizen en zelfs de mensen lijken hun beste jaren te hebben gehad. Nu is dit gezien het gegeven dat een gemiddelde inwoner in de staat Michigan wel een derde minder verdiend dan de gemiddelde Amerikaan niet zo verrassend, toch verwacht je in het rijkste land ter wereld niet zo’n wijdverbreide marginaliteit.

Op dit moment woon ik in Lansing in een typisch Amerikaanse straat in een klein huisje samen met Lee, een gescheiden vader, hij is erg aardig en is bereidt al zijn meubelen bij mij op kamer te stallen (ik heb er geen), zelf zit hij het liefst op de grond… Verder houdt hij er de macrobiotische eetgewoonten van mijn tante op na, dus veel groen zeevoer en nootjes, heb hem al verteld dat je daar niet veel ouder mee wordt, en wacht geduldig af voor we samen in z’n pick-up naar de Mac kachelen. Verder wonen in deze straat nog MC en Tamiko Rothhorn die ook erg behulpzaam zijn, zo kreeg ik al zelfgemaakte yoghurt, een slaapzak, een fruitpakket, een fiets met plattegrond en verwacht ik nog een tafel, (nog) een slaapzak en de snowboots van zijn schoonvader, morgen krijgen we een sneeuwstorm! Dezelfde MC en Tamiko hebben in deze straat een woning- en tuincoöperatie opgezet, verschillende huizen in deze straat komen elke vrijdag bijeen om gezamenlijk te eten (vrijdag bio-keuken blijkt al te bestaan!),en beheren gedurende het groeiseizoen verschillende tuintjes, ook zetten ze zich op gemeentelijk niveau in voor de agrarisering van Amerikaanse steden door bijvoorbeeld het verbod op leghennen succesvol aan te vechten. In tegenstelling tot de gemiddelde Amerikaan die de Superbowl keek ben ik zondag met de bewoners van de woongemeenschap spelletjes gaan spelen in ‘jawel’ woongroep Rivendell! Met enige trots kan ik vermeldden dat ik met scrabble de vaderlandse trots uitmuntend verdedigd heb, moet wel zeggen dat dit zonder de scrabbletraining met mijn geliefde Nicole niet gelukt was. Tot zover de update, geniet van het natuurijs!

Groeten Max

De komende maanden ben ik in Lansing (MI) en Detroit (MI) op zoek naar initiatieven die zich bezighouden met stadslandbouw, grofweg het verbouwen van voedsel in de stad. Ondertussen hoop ik ook wat te leren over de Amerikaanse "way of life", zijn het echt allemaal nogal dommige, volgevreten, wereldvreemde liefhebbers van Hollywood en McDonalds of schuilt er meer achter die ‘dikke’ facade?